Eski defterlerimi karıştırırken lisede bu konu üzerine yazdığım yazıya rastladım. Üzerinde tekrar dusunmeme sebep oldu bu durum.

Sizce kendini kaybetmek gerçekten kendini kaybetmek midir yoksa kendini bulmak mı? İnsanlar kendilerine sınırlamalar koyar, engeller koyar. İçindekileri çok nadiren dışarı vurur. Hatta çoğumuz maskelerin ardında yaşarız. Biri size gülümsediğinde gerçekten size gülümsüyor mu acaba? Size dedikleri, yanınızdayken takındığı tavır gerçek halimi?

Hepimiz politikacılara laflar ederiz (ki çoğu haklıdır da) ama düşününce hepimiz birer politikacı değil miyiz? Gerçek kimliğimizi gösterdiğimiz anlar çok nadiren gerçekleşen kendimizi kaybettiğimiz anlar olabilir mi? Ya da başka bir deyişle bu anlar kendimizi bulduğumuz anlar olabilir mi?

 

Advertisements